'Waar zijn nou die vleermuizen, pap?'

Twee jongetjes verstoppen zich voor de indringer
In hun fantasie
Een hut gemaakt van een omgevallen boom, wat planken en een oude mat
Een ander jongetje op de fiets crost weg

Een vrouw met een hondje

(schreeuw uit de bosjes: ‘KIJK UIT, daar is de heks met haar gevaarlijke draak…’)

…Ik heb ook nog geen vleermuis gezien jongen. Misschien in het najaar, dan gaan zij een huisje zoeken voor de winterslaap.
Maar pap, vleermuizen slapen toch onderste buiten uh boven?...

In ieder geval is hun nieuwe huis, gebouwd door de buren in de wijk, klaar voor gebruik. Het is er al lekker vochtig binnen en de invliegopeningen worden zo meteen goed beschermd. De medewerkers van de tuinwerkplaats van Orion hebben er stekelige struiken gepland.
Hopelijk gaat een van de vleermuisverkenners het nieuwe vleermuisverblijf snel ontdekken.

Wat is het toch genieten om buiten te wandelen, even weg van de drukte van het dagelijkse.
Juist dit is het fijne van het Wollefoppenpark. Je bent er zo, het is niet ver.
En je bent gemakkelijk even helemaal weg, naar waar dan ook.

Wat een genot om het groene laken te zien dalen over het park. Niets zo lekker als een knisperend nieuw laken, niets zo lekker als de geur van de lente, de drukte in de bomen, de bloemen in de tuin.
De schaduw van de bomen in de zon.

En er zijn weer bomen in het doolhofgebied, hoewel, kun je in de grond gestoken takken wel bomen noemen? Want op die grote kale vlakten steken de jonge bomen als sprietjes omhoog.
Zo ook de tulpen, of zijn het andere bloemen? Dat is het spannende nieuwe begin voor de aanplant in dit nu nog kale stukje park.

Gelukkig, het is weer lente in het Wollefoppenpark.

Het is het waard om je druk te maken, als zulke stukjes groen dreigen opgeslokt te worden in de economische tornado, de wervelwind van de vooruitgang.